من و تو، صیقل می خوریم، گاهی با هم، گاهی با زمین، گاهی با خودمان...

درد می کشیم، داغ می شویم و خسته...

باید صبر کرد، صبر کرد و تقدیس کرد شاهکار آنچه که به دست خواهد آمد.

 

/ 5 نظر / 8 بازدید
علی ضیائی

آلاله غنچه کرده ...کاش بودی و می دیدی! کبوتر بچه کرده ...کاش بودی و می دیدی!!!

هوالحق

درود بر شما نیمه ی آذر راهیم ..راهی خانه و دیار اگر عمری بود و سعادتی می آیم به دیدارت رفیق.

علی ضیائی

بهترین چیزها همواره از دسترس تو بیرون است:"زاده نشدن,نبودن,هیچ بودن"و از آن بهتر برای تو "زود مردن است"(سیلنوس) این در جواب نظر اولم!!!!

...

گرچه ما دیگرانیم و دیگران را اعتنا نشاید، گاهی خیلی خوب می نویسید شاه داماد.

تارا

سلام خیلی خوشم اومد.مرحبا